ช่วงนี้วุ่นมากมาย...

ของยังเก็บไม่เสร็จ และยังซื้อของฝากไม่เสร็จ

พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า เข้าเมืองเพื่อไปช๊อป...

ตื่นเต้นเล็กน้อย จะได้กลับบ้าน ^_^

Easter Friday ที่ผ่านมา.. มีไรดีๆ เกิดขึ้น

ถึงมันอาจจะดูเป็นเรื่องไร้สาระสำหรับคนอื่นที่มองมา

แต่สำหรับเรา.. มันมีค่าต่อความรู้สึก

เดวิดทอมาจากเกาหลี...

หลังจากที่เค้ากลับเกาหลีไปได้สองเดือนละ

ซึ่งนี่เป็นครั้งแรก.. ที่เราได้คุยกันทางโทรศัพท์

และเราไม่ได้โทรไป.. ไม่เคยโทรไปเลยซักครั้ง

แต่เค้ากลับโทรมา

คุยกันสิบนาที.. แต่เป็นสิบนาที ที่รู้สึกดี-ดี

เค้าบอกว่าเค้านะ...  ไม่เซอร์ไพรส์หรอ

เซอร์ไพรส์สิ... มากๆ... ใครจะคิดว่าคนอย่างเค้าจะทอหาเรา

ดีใจที่ได้รู้ว่า.. เค้าคิดถึงเรา

ดีใจที่ได้รู้ว่า เค้าไม่ได้ลืมเรื่องของเรา

ดีใจ...  ดีใจ... ดีใจ

บางที.. เรื่องเล็กๆน้อยๆแค่นี้ ก็ทำให้เรายิ้มได้ไปอีกหลายวัน

นี่เค้าส่งรูปตอนไปเที่ยวก่อนจะกลับเกาหลีมาให้ดู

บ้ามากมาย..

ดูผมเค้าซะก่อน.. จำแทบไม่ได้

ไม่ได้เจอเค้าตั้งแต่...  วันที่เราจบกัน

วันนั้น จนวันนี้... สี่เดือนละ... 

คงไม่แปลกถ้าอะไรๆจะเปลี่ยนไปมากมาย

แต่อะไร อะไร ที่ยังไม่เปลี่ยน.. ก็ยังมี

นั่นคือ

.

.

.

???

(จระเข้ตัวเดียวกันกะภาพข้างบนป่าวน๊า)