เหลือเวลาที่นี่ไม่ถึงอาทิตย์...  จะได้กลับไทย

คิดุถึงบ้าน คิดถึงพ่อกะแม่ คิดถึงพี่ชาย...  คิดถึงเพื่อนๆ

คิดถึงทุกๆคนที่ไทย ...   ทุกๆอย่างเลยด้วย

นอนก็ฝันทุกคืนว่าได้กลับไปแล้ว... อยู่ที่ไทยแล้ว

ใจมันมะอยู่นี่แล้วอ่ะค่ะ มันลอยกลับไปก่อนตัวละ

อยู่ที่เมลเบิร์นมาจะ 9 เดือนเต็มๆ

ก็คงเป็นเรื่องธรรมดาที่จะคิดถึงบ้าน ....   ใช่มะคะ

ตอนนี้เริ่มเก็บของบางส่วนละ เพราะกะว่าจะคืนห้องที่บ้านนี้เลย

กลับมาค่อยหาบ้านใหม่..

ดีกว่าจ่ายค่าบ้านทิ้งไว้ โดยที่ไม่ได้อยู่ตั้งเดือนกว่าๆ

คิดเป็นเงินไทยก็หลายหมื่นอยู่อ่ะจิ....   เสียดายยยยยค่ะ

แล้วพอเริ่มเก็บของ... ก็ได้รู้ว่า ตัวเองสร้างสมบัติไว้เยอะมากกกก

เยอะขนาดนี้.. จะเอาไปเก็บไว้ไหนยังไม่รู้เลยค่ะ

เพราะที่จะขนกลับไทย.. ก็คงจะมีแค่พวกเสื้อผ้าที่มะใช้

แล้วก็ของฝาก ...  แค่นี้ น้ำหนักก็น่าจาเกินลิมิตละ

พูดถึงของฝาก ...  ปวดหัวมากมายยยยยยยย

หลายๆคนที่ไปอยู่ต่างบ้านต่างเมือง

น่าจะเคยเจออารมณ์ประมาณติ๊ง...

นี่ถึงกับต้องนั่งลิสต์รายชื่อ... 

ทำไมช้านต้องซื้อของฝากใครเยอะแยะขนาดนี้นะ

แต่นึกออกมะคะ.. ว่าถ้าไม่ฝาก.. มันก็ออกแนวน่าเกลียดอ่ะ

เง่อ... จากทำงานงกๆๆๆที่นี่..

แทนที่จะได้มีตังค์กลับไปใช้ที่ไทย

จาหมดก็เพราะซื้อของฝากนี่ล่ะค่ะท่าน

เอ่อ... ท่านคะ  ถ้านู๋จะกลับออสอีกที..

อย่าลืมของฝากจากไทยให้นู๋มานี่นะคะ (เกี่ยวมะ) ก๊ากกก

ตอนนี้เรื่องเรียน..  ฟลุ๊คจริงๆ สรุปว่าได้ที่ William Angliss

แต่มันเป็นคอร์สที่ไม่มีฝึกงาน.. แต่ระยะเวลาเรียนก็จะเร็วขึ้น

คือจบภายในสองปี ...

ทุกคนบอกว่า.. เรียนที่นี่ต้องตั้งใจเยอะๆ เคี่ยวมากมาย

เพราะโรงเรียนมันมีชื่อเสียงที่สุดละอ่ะ

แอบเกรงๆล๊า... 

ก็นะ ค่าเรียนก็แพงแสนแพง

จาให้เรียนๆเล่นๆ ก็เสียดายเงินพ่อแม่...

เด๋วจะเข้าสำนวน ขายควาย..ส่งควายเรียน คิคิ

วันนี้พล่ามเยอะจัง.. หลังจากไม่ได้อัพหลายวัน

+++ไว้เจอกันใหม่น๊าค๊า  บ๋ายบายยย